16 september - 15 oktober

Sri Lanka

Sri Lanka

Colombo

16 sept. 2018

Eindelijk; na een jaar voorbereiding verlaten we op 15 september ons geliefde Belgenland. Twee weken voor ons vertrek hadden we uitgebreid afscheid genomen van vrienden en familie.

De vlucht naar Colombo – Sri Lanka hadden we maanden geleden al geboekt. Handige websites als Skyscanner en Google Flights laten je weten wanneer het beste moment is om je tickets te kopen. We vliegen met Ukraine Airlines en maken daarom een tussenstop in Kiev.
We vertrekken om 13u55 vanuit Brussel en in Kiev vertrekt onze tweede vlucht om 21u. Om 7u lokale tijd komen we aan in Colombo, het is dan 3u30 in België. We hadden wat schrik van deze lange vlucht, vooral omdat we niet weten hoe de jongens dit zullen ervaren. Uiteindelijk sliepen Stéphanie, Emile en Robin als een roos. Simon en ik hadden wat moeite, maar met een tablet en Spotify komen we de nacht door.

Sri Lanka

Ayubowan

Singalees voor Goedendag

Sri Lanka

Negombo

16 – 18 sept. 2018

Als we in Colombo arriveren wacht een chauffeur ons op om ons naar het hotel te brengen. We verblijven in Villa Shade in Negombo, op 30 minuten van de luchthaven. Hier wacht ons een klein paradijsje op met een ruime kamer en een verfrissend zwembad.

Om 19u30 kruipen we uitgeput in bed, maar de jongens kunnen moeilijk de slaap vatten. De emoties nemen de overhand en alle 3 missen ze hun vrienden, familie en hun gewoontes. Ze hebben begrepen dat dit niet zomaar een vakantie van enkele weken is, maar wel een jaar lang rondtrekken. We hadden het begin van het avontuur elk anders voorgesteld, maar de emoties en de vermoeidheid doen ons voor het eerst twijfelen over deze droom. Als ouders kunnen we wel hopen dat zo’n project ook gedragen wordt door de kinderen, maar deze avond was niets nog zeker.

Een goede nachtrust doet wonderen en ’s morgens worden we wakker voor een heerlijk ontbijt.
Lokaal ontbijt weliswaar, zeer kleurrijk, maar toch een beetje verrassend voor onze drie jongens die gewoon zijn om boterhammen met choco en cornflakes te eten als ontbijt. Een papaja-citroensap, gefrituurde groentenrolls, verse ongekende vruchten, noodles en pannenkoeken met kokosnoot. De jongens eten met lange tanden, maar honger is de beste remedie.

Onze eerste kleine trip doen we met de tuk tuk, een gemotoriseerde driewieler, die ons voor enkele roupies meeneemt naar het strand, waar we in een restaurant een matig diner eten. Een vreemde mix tussen Aziatisch en Europees, veel vet en weinig smaak. Dan zijn de uitgebreide lokale ontbijten toch stukken origineler en lekkerder,… Emile heeft het woordje ‘tuk tuk’ snel onder de knie en telkens we een gaan wandelen stelt hij voor om met de ‘tuk tuk’ te gaan. En weten dat hij enkele weken geleden nog moeiteloos 4 à 5 km ging wandelen met opa. Toegegeven, hier is het 32 graden en heel wat vochtiger dan aan de Belgische kust.

De twee dagen in Negombo vliegen voorbij en we beginnen ons aan te passen aan het Singalese leven; we leren de plaatselijke keuken kennen en onze gastheer van het hotel blijkt een ware botanist te zijn en geeft met plezier uitleg over alle bomen, planten, vruchten en groenten die welig groeien in zijn prachtige tuin. Hij heeft onder andere 17 soorten bananenbomen en heel wat vruchten die wij voor het eerst leren kennen en proeven.

Sri Lanka

Anuradhapura

19 – 20 sept. 2018

We verlaten Negombo en nemen de trein van Colombo naar Anuradhapura. We hebben geluk en kunnen de laatste tickets in tweede klasse bemachtigen. Eerste klasse is een luxezitje met airco, tweede klasse is een zitje met ventilator boven je hoofd en in derde klasse zit je samengepakt in een overvolle wagon, samen met goederen en zelfs dieren. Enkel de eerste en de tweede klasse kan je reserveren en ben je zeker van je zitje. Ondanks ons voorgevoel blijkt de tweede klasse vrij comfortabel te zijn. Voor het eerst merken we dat Emile, met zijn blonde kop, nogal wat bijval heeft en hij krijgt voortdurend complimentjes, een aai over zijn kop, een kneepje in zijn wang. Liefdevol bedoeld, maar voor een gastje van 3 jaar kan dit snel vervelend worden…

In Anuradhapura verblijven we in Green Villa Homestay. Een ‘homestay’ is een formule waarbij je bij een gezin verblijft die enkele kamers met ontbijt verhuurt, een soort bed en breakfast, maar dan zonder de luxe, zoals we die in Europa kennen. We worden ontvangen door 4 lachende en enthousiaste gezichten; die van mama Chandana, dochter Tisaru, 9 jaar en broers Gimanha en Mihidum, 11 en 13 jaar. Hun kamers blijken heel ‘authentiek’, zelfs rudimentair te zijn.
Na een veel te warme nacht blijkt er ’s morgens geen water te zijn. Blijkt heel normaal en de meeste huizen hebben reservetonnen met water op het dak staan. Maar we kunnen dit toevoerkraantje niet vinden en mama Chandana, die lerares aardrijkskunde is, komt pas om 14u thuis van school.
Gelukkig staat ons een uitgebreid ontbijt te wachten en ook hier ontdekken we weer onbekende smaken en texturen. De jongens verlangen naar een ‘gewone’ boterham en vooral Emile heeft moeite met al die vreemde smaken. Gelukkig is het basisingrediënt van vele menu’s rijst en zo krijgt hij zijn buikje ook rond.

Onze gastvrouw en haar kinderen zijn ’s morgens op school en we profiteren van de rust om wat huiswerk te doen. Simon en Robin moeten dagelijks anderhalf uur werken, om zo de leerstof van het jaar onder de knie te krijgen. We hebben alle cursussen als PDF-formaat op een tablet staan en met een elektronische pen kunnen ze hun oefeningen maken. Vooral de tablet en de pen bevalt hen en voorlopig zijn ze nog enthousiast over hun nieuwe leermethode…
Chandana vertelde dat er in Sri Lanka ook een leerplicht is en het schoolsysteem internationaal hoog aangeschreven staat. Vele Sri Lankanen kunnen zich moeiteloos in schrijven in de grote internationale universiteiten. De lagere school begint om 7u30 ’s morgens en eindigt om 13u30.

Om 14u komen de 3 kinderen van het gastgezin thuis en kunnen onze jongens ravotten in de tuin. De voertaal is rudimentair Engels, maar de verbeelding heerst en al snel spelen 6 kinderen blootvoets rond het huis. Dochter Tisaru ontpopt zich als babysitter van Emile, die haar aanspreekt als ‘meisje’ en samen spelen ze uren in een oude auto die in de tuin staan.
Mama Chandana heeft haar handen vol met het huishouden, haar man is ingenieur en verblijft tijdens de week in de hoofdstad Colombo en komt dus enkel in het weekend thuis. Toch neemt ze de tijd om ons de Singalese gewoontes en cultuur te leren kennen en ze legt ons haarfijn de geschiedenis van de burgeroorlog uit. Het boeddhisme was ooit de grootste religie ter wereld, maar is door de jaren heen terrein aan het verliezen. In 1983 besloot de heersende koning hier iets aan te doen en verplichtte elke inwonen van Sri Lanka om Singalees te spreken. De taal van de Tamil, een volk van Indische hindoes, die vooral in het noorden wonen, werd verbannen. Ook al hun politieke mandaten werden afgenomen. Dit was de aanleiding van een gruwelijke burgeroorlog die het land verdeelde tussen 1983 en 2009.

De volgende morgen worden we vroeg gewekt door een aanhoudend muziekje in de straten, een tuk tuk-bakker van deur tot deur. Deze heeft ‘westerse’ broodjes, wat goed nieuws is voor de jongens. Het andere goede nieuws is dat de kinderen van het gastgezin vandaag een dagje vrij hebben. Het schooluniform van één van de 3 is vuil en is wegens tijdsgebrek niet droog, dan maar een dagje brossen voor de 3 kinderen.
3 nachten later is het tijd om afscheid te nemen en alhoewel de jongens uitkijken naar onze volgende stop, valt het afscheid zwaar. Ongelooflijk hoe snel ze zich aanpassen en zich amuseren in een onbekend land, in een vreemde taal en met een volledig andere cultuur.

Sri Lanka

De heilige stad van Anuradhapura

Sri Lanka

In Anuradhapura bezoeken we de tempels van de heilige Boeddhistische stad, vroeger hoofdstad van Sri Lanka.
We nemen een chauffeur die ons met zijn tuk tuk voor 2200 roepies, of 11 euro naar de belangrijkste plaatsen van de stad rond voert. We doen een deel ’s morgens, wegens de hitte, en een deel ’s avonds, wegens de mooie avondverlichting. Er blijken maar weinig toeristen te zijn en de tempels worden overrompeld door gelovigen; families, jongeren, ouderen en kleine kinderen. Allemaal gekleed in zuiver witte kledij en de meesten met een offerande in de hand; lotusbloemen, honing, water, rijstschotels,… Tickets zijn nogal duur; 25 dollar per persoon, kinderen aan halve prijs en wat we pas later leren is dat de toegang ’s avonds eigenlijk gratis is. Voor de jongens is vooral de honderden apen die er vrij rondlopen de attractie van de dag. ’s Avonds heerst er een heel aparte sfeer, gelovigen bidden en zingen voor de tempels, stoepa’s en beelden. Alles is feestelijk verlicht en we geven onze ogen de kost, ook de 3 jongens zijn zwaar onder de indruk.

Sri Lanka

Nilaveli

21 – 25 sept. 2018
Volgende halte is Nilaveli, Trincomalee, aan de oostkust.

Het is warm en vochtig en we hebben een verrassing in petto voor de kids; een hotel met zwembad op 400 meter van de Indische oceaan. We nemen de taxi en ruilen het drukke Anuradhapura voor het rustige Nilaveli. Ons hotel, Sunstar Nilaveli , is nieuw, nog niet volledig af, maar vooral ruim en proper. Voor 42 euro per nacht zullen we hier enkele dagen genieten. Het personeel en vooral manager Ramanan zijn uiterst vriendelijk en als snel voelen we ons hier thuis. Als we snel een boodschap willen doen krijgen we de fiets van de nachtwaker of neemt Ramanan Simon en Robin mee op zijn moto. Heerlijk…

Deze maandag is het vollemaan en traditioneel een lang weekend voor de Sri Lankanen. Nilaveli blijkt een kustplaats te zijn die niet moet onderdoen van Blankenberge op het gebied van dagjestoeristen. Er is maar één toegangsweg naar het strand en de ganse dag komen kleurrijke bussen voorbij volgepakt met uitgelaten lokale toeristen. Een feestelijke mix van geuren en kleuren en we genieten met volle teugen van de ambiance en de vriendelijke mensen.
Het is een vreemd gezicht om pakken mensen in het water te zien, alle vrouwen baden gekleed en blijven vooral bij de zwemmende kinderen, terwijl de mannen uitgelaten voetballen, zandkastelen bouwen, dansen en springen. Wanneer om 18u stipt de kustwacht naar huis gaat, komt die ganse meute gedisciplineerd uit het water en enkele minuten later gaan al die bussen luid toeterend terug naar het binnenland. Vele Sri Lankanen kunnen niet zwemmen en meer dan springen tegen de golven in is het ook niet, Stéphanie heeft het aan de lijve ondervonden en kon enkele dagen eerder een jong meisje op het nippertje uit het water halen, terwijl haar ouders toekeken vanop een balkon.

Ik heb mijn oude liefde ‘de fotografie’ terug gevonden en mijn Panasonic Lumix draait overuren. Om de manager van het hotel te plezieren maak ik ook een filmpje met de drone, wat ons op de koop toe een extra korting op ons verblijf geeft.

Sri Lanka

Sigiriya

25 – 28 sept. 2018

Mooie liedjes duren niet lang en enkele dagen later zitten we op de bus richting binnenland. We arriveren in Sigiriya en het contrast kan niet groter zijn met kustplaatsje Nilaveli. We zitten als het ware in de jungle, alles is groen, overal kokos- en bananenbomen, wilde dieren, kleurrijke vogels, gigantische vleermuizen, apen en olifanten. Hier hebben we lang naar uitgekeken.
We vinden een leuke homestay die ons voor 3 nachten zal ontvangen; Nieel Homestay, met Mama die heerlijk kan koken en zoon Chandu die ons, onder luide techno- en raggaemuziek, rondvoert in zijn tuk tuk en safari-jeep.
Het lukt ons niet om ergens langer dan 4 nachten te blijven om rusten, het land heeft zoveel te bieden. We lassen wat rust in tussen de lange ritten en de verschillende excursies, maar het lukt de jongens niet zich te vervelen tijdens die rustpauzes. Ze draaien wat rond en we voelen ons snel verplicht hen bezig te houden. We moeten ons evenwicht nog vinden. Om 1 jaar reizen vol te kunnen houden, zowel fysisch als financieel, moeten we keuzes maken. We plannen maximum 2 of 3 uitstappen per week, de overige tijd zullen de jongens moeten leren zich te vervelen, wat een goede deugd is…

Sri Lanka

Pidurangala Rock

In het dorp Sigiriya is niet veel te beleven en alles is relatief duur, maar de natuur is verbluffend. We maken enkele mooie wandelingen rond de Sigiriya Lion Rock, een grote gestolde lavablok waarvan de wanden van de berg errond door de regen weggespoeld zijn. Boven staat de ruïne van een burcht gebouwd door een prins die zijn vader vermoordde en zich wil verschuilen tegen de wraak van zijn broer. In de vlaktes rond de berg voeren ze een historische veldslag waarin de gewraakte broer het onderspit delft omdat zijn oorlogsolifant struikelt en de rest van zijn leger vlucht. Op de rotswanden kan je ook de Sigiriya Damsels bewonderen, een reeks fresco’s uit de 5de eeuw.
De beklimming van de rots kost 30$ per persoon, wat veel voor ons reisbudget, maar er is een leuk alternatief. Enkele kilometers verder staat de tempel van Pidurangala en het complex bevat ook een grote rots die je kan beklimmen. De beste plaats om de legendarische zonsopgang op de Sigiriya Lion Rock te bezichtigen. De Lion Rock gaat pas om 7u open, lang voorbij de zonsopgang. Om de Pidurangala Rock te beklimmen moeten we om 4u30 opstaan en Chandu van de homestay voert ons, samen met de gids naar de voet van de berg. Tickets kosten hier 1000 LKR (5 euro) en de beklimming in de ochtend is goed te doen. Zelfs Emile beklimt moedig de trappen, gelukkig hebben we een gids, die Emile af en toe op de schouders neemt en ons in de duisternis naar boven leidt. Boven op de heilige rots wandel je precies in een verlaten maanlandschap. We genieten van de zonsopgang die Sigiriya langzaam doet ontwaken.

Sri Lanka

Kaudulla national park

Sri Lanka

Simon droomt al lang van een echte safari en in de buurt van Sigiriya zijn twee grote reservaten met wilde dieren; Minneriya en Kaudulla. Omdat we aan het einde van het droge seizoen zijn, liggen veel meren er droog bij en verzamelen alle olifanten uit de buurt rond de grote meren van van deze parken; de ‘elephant corridor’.
We nemen een chauffeur die ons voor een namiddag meeneemt in zijn jeep door het park van Kaudulla. In de vooravond komen de kuddes olifanten uit de bossen en gaan ze in stoet naar het meer. Het is een magisch moment en enkele uren genieten we verbluffend van een spektakel van een 80-tal olifanten, groot en klein, die komen baden, drinken, eten en spelen. Natuurlijk zijn we niet de enigste bezoekers, er zijn evenveel jeeps voor evenveel olifanten.
Na sluitingstijd keren we terug naar onze homestay en onderweg worden we verrast door een enorme stortbui. Ik zit vooraan bij de chauffeur en zie geen halve meter voor me. Stéphanie en de kinderen zitten achteraan en vooral Stéphanie staat doodsangsten uit. Robin ziet de humor van dit alles in en lacht dat dit nog beter is dan een carwash. Gelukkig hebben we een ervaren chauffeur en een klein uur later zitten we al gezellig aan tafel bij Mama van Nieel Homestay.

Sri Lanka

Kandy

28 – 30 sept. 2018
Gezellig druk

Tot groot plezier van Emile nemen we vanuit Sigiriya een tuk tuk naar Dambulla, daar nemen we de bus naar Kandy. Een trip van 2u30 die ons in de hogere regio van Sri Lanka brengt. We komen in een bergachtige streek en ook hier verandert de omgeving en natuur; we komen in de streek van de thee, nationaal produkt van Sri Lanka. In Kandy verblijven we voor twee nachten in The Kandyan, een statig hotel, maar met wat vergane glorie. Tot groot plezier van de jongens is hier een zwembad.

We doen het hier rustig aan en bezoeken enkel de stad en de Tempel van de Tand, zowat de heiligste plaats van de Boeddhisten in Sri Lanka. In deze tempel wordt een tand van Boeddha vereert en dit trekt nogal wat volk. Je krijgt het relikwie niet zomaar te zien, tweemaal per dag, om 9u30 en om 18u30 gaat het schrijn open en kan je een glimp opvangen. Dit samen met honderden gelovigen en toeristen, dus veel gedrum voor weinig tand.

Robin heeft hier een stukje over geschreven.

We duiken de stad in voor een paar boodschappen en ik geniet van een frisse beurt bij de kapper, 4€ voor haar en baard, iets waar ik bijna 50€ voor betaal in een Belgische barbershop. We keren terug naar het hotel onder de gietende regen, het regenseizoen is begonnen, vroeger dan normaal.

Sri Lanka

Een adembenemende treinrit

Het traject duurt dan wel 3 uur, maar nog nooit ging een treinreis zo snel voorbij.

Sri Lanka

We zetten ons avontuur verder en nemen om 7u40 de trein naar Nuwara Eliya, een treinrit die zowat in elke reisgids beschreven staat. Om zeker te zijn van een plaatsje hadden we enkele dagen vooraf al onze tickets gereserveerd. Wat maar goed is ook want onze wagon zit bomvol, met voor 95% toeristen en enkele lokale reizigers. Onze trein is vrij modern, met een te koude airco en afgesloten ramen, jammer. Gelukkig merken we dat de buitendeuren openstaan en gezien de trein met een slakkengangetje door de steile bergen rijdt kunnen we zo van het buitenzicht genieten. In deze regio wordt vooral thee gekweekt en de theevelden stromen over van de groene landschappen als we doorheen deze schitterende bergen van midden-Sri Lanka glijden. Het traject duurt dan wel 3 uur, maar nog nooit ging een treinreis zo snel voorbij. We komen aan in Nuwara Eliya, één van de hoogste plaatsen van Sri Lanka, op 1800m boven de zeespiegel. Het is hier beduidend kouder en dit hadden de Britste kolonisten ook gemerkt toen ze hier een verfrissend vakantie-oord voor hun legeroversten en hooggeplaatsten neerzetten. Nuwara Eliya is dan ook een echt Britst dorp met mooie villa’s, een golfterrein, enkele Grand hotels en een echt Victoriaans park. Nieuwe bouwwerken worden door de overheid enkel goedgekeurd als ze in Britse stijl worden gebouwd en het zijn vooral buitenlanders die hier investeren.

We verblijven in een gasthuis op 500m van het centrum, in een vroegere bungalow van een Britse princes; Princess Bungalows. Een lekker fris en ruim huis, met zijn charme heeft, maar alles is toch een beetje verouderd, inclusief de manager ;-). Hier zullen we 3 nachten blijven, het zal ons deugd doen om nog wat uit te rusten en geen grote excursies te doen.
De vermoeidheid van de reis begint voelbaar te worden, vooral Emile begint wat last te krijgen. Hij volgt moedig zijn broers in al hun activiteiten, maar het slaaptekort en het vrij hoge reistempo, eisen hun tol. In de namiddag kan hij nog uren slapen en als hij niet slaapt is hij ’s avonds niet echt te genieten. Zijn twee grote broers leren zich beter te vervelen en kunnen zich bezighouden, wat het voor ons wat makkelijker maakt. Hun tablet reist mee en dit zorgt vooral ’s avonds voor wat rust ‘in huis’. Het feit dat we altijd samen zijn, 24/7 heeft ook zijn nadelen. Meestal logeren we allen in één kamer, de twee grote broers in één bed en Emile in zijn reistentje. Dit zorgt ervoor dat ze niet echt een momentje voor zichzelf hebben en dit leidt soms tot gekibbel. Wat helpt is een fikse wandeling met mama of papa alleen, zo kunnen ze hun frustraties kwijt en bouwen ze wat reserves op.

In Nuwara Eliya is niet echt veel te zien, het is eerder een provinciestad met een justitiepaleis, een enorm administratief centrum en heel veel bankinstellingen. Er is ook een wasserette waarvan we dankbaar gebruik maken, door de vele avondlijke regenbuien en de hoge vochtigheid is het moeilijk om onze kleren droog te houden. In vergelijking met de lokale kosten hier, eten, overnachting,… is de wasserette vrij duur, 10 euro voor een pakje kleren.
Uiteindelijk vertrekken we één dag eerder dan gepland, het weer is verslechterd en het is maar 14°C. We gaan richting Ella, een bergdorpje, waarover we veel positieve recensies lazen. We zijn benieuwd.

Sri Lanka

Ella

2 – 7 okt. 2018

Na een busrit van 2 en een half uur en enkele mooie berglandschappen later komen we aan in Ella. Onze eerste impressie is niet echt fantastisch, Ella is heel toeristische en we zien enkel blanke backpackers en veel ‘trendy’ restaurants (Chill en Dreams Café) en koffiehuizen (Buds & Beans). De happy hours worden hier nogal ruim genomen en van 14u tot 21u krijg je een 75cl Lion King bier gratis bij 2 hamburgers… Sri Lanka leek ons zo authentiek tot vandaag, zijn we dan in een toeristische val getrapt? We hebben reeds gemerkt dat we 24u nodig hebben om ons aan te passen aan een nieuwe plek en dit zal hier niet anders zijn.

Uiteindelijk maken we hier in Ella een van onze mooiste wandelingen. De fameuze spoorlijn tussen Kandy en Ella passeert op 50m van ons gasthuis, tot groot plezier van de jongens, die telkens ze in de verte een stoomfluit horen, naar de berm van de spoorlijn hollen om de ijzeren mastodont traag voorbij zien te puffen. De trein komt hier 5x per dag langs en eenmaal voorbij is de spoorlijn het ideale wandelpad tussen ons guesthouse en het lager gelegen centrum.

We logeren bij Madushanka Resort, een klein gasthuis met 5 kamers en een verbluffend uitzicht op Ella Rock, een bekende spot voor wandelaars. Het ontbijt is weerom uitstekend en de jongens zijn de lokale gerechten ondertussen al gewoon; vers fruit, aardappelbeignets, plain roti, toast, pancakes met kokosnootstroop,… Enig minpunt is dat de het Engels van de eigenaar niet zo goed is en er zo een paar misverstandjes ontstaan, zonder erg.

Op de eerste dag in Ella is er wat spanning tussen de jongens en ze lijken er niet in te slagen om met z’n drieën samen te spelen. Terwijl Robin zijn Franse les herhaalt met Stéphanie neem ik Simon mee voor een ochtendwandeling. We volgen het treinspoor en gaan opzoek naar de waterval die we in de verte kunnen zien. Als we eenmaal van de sporen afgaan en in de theevelden onze weg zoeken, raken we verdwaald. Een vriendelijke boer helpt ons terug op weg, maar hierdoor moeten we langs smalle paadjes en door hoge grassen. Plotseling zie ik Simon iets van zijn hand schudden, wat niet echt lukt. Het blijkt een bloedzuiger te zijn en als we naar onze blote voeten en benen kijken hangen er een 5-tal van die beesten op onze huid. Gelukkig doet dit geen pijn en kunnen ze makkelijk met de hand verwijderd worden. Ze laten wel wat ‘zuigplekken’ achter. Al bij al bereiken we de waterval en genieten we van het mooie uitzicht. We lopen terug via de spoorweg en anderhalf uur later zijn we terug thuis. Een snelle blik op het internet leert ons dat de bloedzuigers niet gevaarlijk zijn en zelfs gebruikt worden in de medische wereld om hematomen te genezen. Maar in het vervolg doen we toch kousen en dichte schoenen aan als we door de velden lopen ;-).

De volgende dag vertrekken we samen om 8u30 voor een tocht naar Ella Rock. We hadden gelezen dat het een gemakkelijke tocht ging worden van een kleine 2u heen en terug. We wandelen terug langs de spoorweg, terug de theevelden in en stappen doorheen een woud van eucalyptusbomen. Emile volgt moedig zijn twee broers en na twee uur arriveren we aan de voet van Ella Rock. De beklimming is wat teveel veer hem en Stéphanie neemt hem mee in een draagzak op haar rug, wat tot veel bijval kan rekenen bij de afdalers. De jongens krijgen complimenten; courage, nog 15 minuten. Jullie zijn er bijna, nog 10 minuten… Het duurt toch een dik half uur vooraleer we boven zijn. Het uitzicht valt wat tegen, maar misschien zijn we wat teveel verwend geweest door het uitzicht op Sigiriya Rock eerder deze week.
Om 13u30 arriveren we terug in ons guesthouse en hebben toch 9km door de bergachtige omgeving gestapt. Chapeau jongens!
De volgende dag vertrekken we richting zuidkust, want ook hier begint het regenseizoen en worden we getrakteerd op dagelijkse regenbuien.

Sri Lanka

Mirissa

7 – 12 okt. 2018

We kunnen niet niet weerstaan aan de roep van de Indische Oceaan en plannen om naar het zuiden te gaan. Ella ligt op 1100m hoogte en een busrit gedurende 4u30 zal ons door de bergen naar de vlakke kuststreek brengen. Wanneer we aan de bushalte aankomen ontmoeten we een sympathiek Frans koppel die ook zuidwaarts wil trekken en we leggen de opties op tafel, met de bus of met een taxi. Zoals op elke strategische plaats; bus, trein, grote kruispunten,… worden we belaagd door vriendelijke, maar toch opdringerige taxichauffeurs die ons voor een ‘zacht prijsje’ naar onze bestemming willen brengen. 10.000 roepies voor de taxirit, tegenover 2800 roepies voor 7 bustickets… De taxichauffeurs halen hun ganse arsenaal overtuigingskracht boven, van ‘er is geen directe bus naar het zuiden’, ‘het regent en de bussen zullen enorme vertraging oplopen’, ‘het is middag en de buschauffeur neemt een uur pauze’,… we kennen de trucjes ondertussen al. We hebben gemerkt dat het niets uithaalt om geïrriteerd te reageren, of boos te worden, een glimlach en hun spelletje op een humoristische manier meespelen, is ten eerste veel meer fun, en het werkt beter om te onderhandelen. Uiteindelijk arriveert een overvolle bus aan de halte en krijgen we als toemaatje een kereltje te zien die ziek uit het raam hangt en zijn middagmaal met ons deelt… Waarschijnlijk het resultaat van het bochtenwerk door de bergachtige streek… We beslissen om toch maar met een minivan de lange rit zuidwaarts te maken, we slagen erin om de prijs naar 8000 roepies te laten dalen, 5500 voor ons 5 en 2500 voor het Franse koppel. Enkele bochten, bergpassen en mooie landschappen later arriveren we in het zuidelijke Tangalle, waar we afscheid nemen van onze Franse vrienden en van de vriendelijke taxichauffeur. Twee korte busritten later komen we aan op onze bestemming voor de komende dagen; Mirissa.
Een blik op de weersvoorspelling leert ons dat de wolken uit Ella ons gevolgd hebben en de komende dagen regen en onweer zullen krijgen. We zijn enigszins teleurgesteld, want de zuidkust beloofde tropische stranden en palmbomen. De temperaturen zijn dan wel eerder tropisch, 25 tot 30 graden, maar we zullen het met regen moeten doen.
We checken in bij Edelweiss Resort, een matig hotel, met zwembad, net naast het strand, wat ons mooie plaatjes oplevert als de vissers bij zonsondergang hun lijntje uitslaan. Na een stormachtige nacht blijkt het weer ons gunstig te zijn en gaan we de ‘idyllische’ stranden opzoeken. De golven zijn hier minder wild en de jongens genieten van zon, zee en strand…
Op aanraden van een wereldreizende familie die we online volgen, maken we een daguitstap naar Polhena, een klein dorpje net naast, maar minder toeristisch als Mirissa. Polhena heeft een klein strandje, maar staat bekend voor de grote waterschildpadden die hier leven. Het dorp ligt op enkele kilometer van Mirissa en is vlot bereikbaar met de bus. Maar dit is buiten enkele buschauffeurs gerekend, die minder happig zijn om 5 toeristen mee te nemen, misschien vertragen we te sterk hun elan als ze door de dorpen razen en wij minder ervaring hebben met op bussen te springen als ze niet helemaal stoppen. We stellen ons strategisch op bij een bushalte met enkele lokale reizigers en slagen erin om samen met hen op de bus te springen. Wat een idee om om 8u05 de bus te nemen, tussen de schoolgaande jeugd, de lokale ouderen die hun boodschappen doen en enkele monniken is maar weinig beweegruimte. Enkele korte remmanoeuvres, harde elleboogstoten en onvriendelijke blikken later arriveren we heelhuids op onze bestemming. Het kleine strand ligt er heel verlaten bij en met uitzondering van enkele honden en lokale vissers hebben we het strand voor ons alleen. Na enkele minuten worden we aangesproken door een duiker/gids die ons voorstelt om samen met hem het onderwaterwereldje te gaan verkennen. Een uitstekend idee want hij leidt ons naar enkele pracht plekjes waar we genieten van schildpadden, vissen in allerlei kleuren, zee-egels, slangen en sponsen. We snorkelen gedurende twee uur en Simon en Robin slagen erin om samen met enkele schildpadden te zwemmen, hen zachtjes aan te raken en van het schouwspel te genieten. Stéphanie en ik wisselen elkaar af en laten Emile ook kennismaken met zwembril en snorkel. Wat later slaagt Emile erin om zijn broers te volgen op zoek naar vissen, schildpadden en nog veel meer.
Wanneer de wolken komen opduiken zitten we reeds terug in het hotel en kunnen Simon en Robin aan de slag met hun Bingel-oefeningen, een online platform waarmee ze hun lessen kunnen herhalen. Meteen wat leuker dan oefeningen maken in hun schrift/tablet. Met dank aan hun juffen Magali en Nele en aan Barbara en Lili voor het bezorgen van de toegangscodes.
We blijven 5 dagen rondhangen in Mirissa vooraleer we via de westkust terug naar Negombo gaan, laatste halte voor ons vertrek uit dit prachtige land.

Sri Lanka

Negombo

12 – 15 okt.

Onze laatste dagen brengen we door in Negombo, vlakbij de luchthaven. We logeren in Romeo & Juliet Guesthouse en genieten voor de laatste keer van de Sri Lankaanse keuken en gastvrijheid.
De jongens leren de cricket spelen via enkele buurjongens, alhoewel volleybal de nationale sport is, speelt iedereen cricket op straat, in school,… een sportieve erfenis van de Britse bezetters.

8 reacties

  1. Reactie van Maria

    Avatar

    Maria Reageer 04 oktober '18 om 20:28

    Ohhhh dat klinkt heerlijk en wat een prachtige foto’s! Mega moooooi! Heel veel liefs uit België! Maria

    • Reactie van Lieve Huys

      Avatar

      Lieve Huys Reageer 05 oktober '18 om 19:13

      Prachtig hoe we zo een beetje kunnen meereizen en meegenieten.
      Bertje naast je passie voor fotografie heb je ook een verteltallent!
      Simon, Robin en Emile blijf genieten! We leven elke dag mee. Kusjes❤❤❤.

  2. Reactie van Annemie Huys

    Avatar

    Annemie Huys Reageer 06 oktober '18 om 03:24

    Regelmatig keken we uit naar nieuws van jullie en … waaaw, wat worden we verwend! Een prachtig verslag en sublieme foto’s. Al een opeenvolging van belevenissen en impressies en dit is nog maar de start van jullie avontuur! We genieten mee van jullie fantastische onderneming. Geniet er 100% van!
    Vele lieve groeten
    tante Mie

  3. Reactie van lei gielen

    Avatar

    lei gielen Reageer 06 oktober '18 om 07:25

    Goede morgen Stéphanie, Bert, Simon, Robin en Emile.
    Ik lees met veel plezier jullie belevenissen in Sri Lanka.
    De foto’s maken het levendig voor ons.
    Blijf ervan genieten en wij met jullie.
    Heel veel groetjes van aan de zee.

  4. Reactie van Katia Baudelet

    Avatar

    Katia Baudelet Reageer 06 oktober '18 om 16:23

    Prachtig om dit avontuur van ver te kunnen volgen. Vele groetjes en een high five van Arthur aan Simon.

  5. Reactie van Ria Huys

    Avatar

    Ria Huys Reageer 06 oktober '18 om 22:46

    Bert, je nieuwsbrief leest als een roman! We volgen jullie vol spanning en genieten mee van jullie fantastische reis. Doe zo voort!!!

    Ria en Gil

  6. Reactie van Kris Baeckelandt

    Avatar

    Kris Baeckelandt Reageer 26 oktober '18 om 15:35

    Hallo. Ik denk dat ik een nieuwe hobby heb gevonden. Prachtige reisverhalen lezen. Met die prachtige foto’s kun je alles levendig voorstellen. Ook leuk om te lezen wat de plaatselijke (eet)gewoontes zijn. Vele groetjes vanuit het verre Diksmuide (hier is het droogseizoen bijna voorbij) Kris, Beatrijs, Lukas, Robbe en Jaron.

  7. Reactie van Annemie Huys

    Avatar

    Annemie Huys Reageer 29 oktober '18 om 22:14

    Jullie verhalen en foto’s katapulteren ons naar de andere kant van de wereld.
    Wat een ervaringen!
    Fantastisch wat jullie beleven!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ga naar boven