27 februari - 14 maart

Oost-Thailand

Oost-Thailand

Nakhon Phanom

27 februari- 3 maart 2019

De medische controle in het ziekenhuis van Nakhon Phanom zal maar enkele uren in beslag nemen. Een taxi neemt ons mee vanuit ons hotel in Laos, over de indrukwekkende Friendship Bridge, naar Thailand.

Het is een groot ziekenhuis en de wachtzaal aan de ingang is overbevolkt. Er heerst een ongewone sfeer, kreupele mensen op brancards liggen tussen families moet hoestende kinderen. De taalbarrière zorgt ervoor dat we maar moeilijk onze weg vinden. Gelukkig heeft de verzekering in België ons een externe dokter aangewezen die ons bijstaat.
We kunnen op visite bij een arts van de afdeling ‘buitenlanders’… Elk van ons moet vertellen wat er gebeurd is en wat de klachten zijn. Maar meer onderzoek dan ‘steek uw armen in de lucht, adem diep in en buig eens voorover, wordt niet uitgevoerd. De diagnose luidt dan ook lakoniek; “Mevrouw, als u nog al die bewegingen kunt doen, dan hebt u waarschijnlijk niets gebroken”. Wanneer onze assisterende arts een echografie van het gezwollen been van Stéphanie vraagt, blijkt dat hun echo-toestel enkel zwangere buiken kan onderzoeken, geen andere lichaamsdelen… Al snel komen we te weten dat ziekenhuizen die eigendom zijn van de staat maar weinig dure onderzoeken uitvoeren, omdat het maanden duurt vooraleer deze terugbetaald worden. Ook al betaald onze reisverzekering alles.

Ik eis toch een röntgenfoto van mijn ribben, ik kan moeilijk diep ademhalen en elke beweging doet pijn. Dit onderzoek laten ze wel toe en gelukkig heb ik niets gebroken en zijn mijn ribben enkel gekneusd. Enkele dagen rust zou al veel verbetering brengen.
De jongens houden zich sterk en tijdens het lange wachten spelen ze verstoppertje op het binnenplein. Emile doet zelfs een schietgebedje in de plaatselijke tempel.

Oost-Thailand

We nemen onze intrek in Bhive, niet ver van het centrum van Nakhon Phanom. Indien onze klachten de komende dagen mochten verergeren, dan kunnen we snel terug naar het ziekenhuis.
Bhive bestaat uit een 20-tal vakantiehuisjes, een beetje industrieel, maar een zacht bed en een verkoelend zwembad is alles wat we nodig hebben. We herstellen langzaam van het ongeval. De jongens al wat sneller dan hun ouders. Stéphanie kan de stramme spieren wat versoepelen in het zwembad, maar ik heb wat meer tijd nodig. Mijn ribben doen nog altijd pijn en zwemmen zit er nog niet in.

Na een dagje relaxen, zwemmen en studeren gaan we ’s avonds “uit in ’t stad”. Nakhon Phanom blijkt een hippe plaats te zijn, met een levendige avondmarkt, een gevarieerde Thaise keuken, allerlei activiteiten en een gezellige promenade langs de Mekong. Het contrast met de overkant van de rivier, Laos, kan niet groter zijn.

We bekijken onze opties voor het vervolg van ons avontuur. We opteren om niet meer naar Laos te gaan en wat verder uit te rusten op één of ander Thais eiland. Na wat lectuur en tips van de sociale media, valt onze keuze op Koh Chang, op 350 km ten zuidoosten van Bangkok. Vanuit Koh Chang kunnen we later ook vrij gemakkelijk naar Cambodja, onze volgende bestemming.

Oost-Thailand

Oost-Thailand

Laem Sing

3 – 4 maart

We nemen een vlucht van Nakhon Phanom naar de hoofdstad Bangkok. Hier boekten we een bus die ons naar Chantaburi moet brengen, meer bepaald naar Laem Sing. Van hieruit kunnen we verder naar het eiland Koh Chang.

De vlucht naar Bangkok verloopt vlotjes, maar eenmaal in Bangkok slaat de stress toe. Alhoewel we ruim de tijd hadden voorzien om de bus te halen die ons van Bangkok naar Laem Sing moet brengen, blijkt het drukke verkeer een stok in het wiel van onze Grab-taxi te steken. De rit van de luchthaven naar Ekkamai, het grootste busstation van Bangkok, zou normaal gezien maar 40 minuten duren, maar we doen er anderhalf uur over. Om 14u03 en al lopend, bereiken we de drukke bushalte, 3 minuten te laat, maar gelukkig wacht de buschauffeur ons op. Na 3 uur bereiken we de stad Chantaburi, waar we een taxi nemen richting kust, naar Laem Sing.
Laem Sing is een authentiek kuststadje, waar vooral lokale toeristen hun weekend doorbrengen. Ons hotel, The Pride, ligt op enkele passen van het strand en de lokale markt, waar we zelfs Brusselse wafels kunnen proeven. We verblijven in The Pride Hotel at Laemsing.

Het strand blijkt wat minder idyllisch te zijn, overal ligt afval en de lokale toeristen die er komen picknicken laten overal hun plastic zakjes en drinkbekers achter. Ook de zee spoelt dagelijks zijn portie afval aan op het strand.
We wagen het niet om te gaan zwemmen en de jongens houden een lokale opruimactie. Dit is een voorproefje van Cambodja, waar opvallend veel afval langs de straten en op de weivelden ligt. De sensibilisering komt in deze streken maar traag op gang. Het is voor ons onvoorstelbaar om lege bekers, plastic zakjes en flesjes zomaar weg te gooien in de natuur. Hier zien ze blijkbaar het probleem nog niet in en dit zorgt voor besmette landschappen.

Oost-Thailand

Oost-Thailand

Koh Chang

4 – 14 maart

De volgende dag zetten we zeil richting Koh Chang. Na een busrit van enkele uren en een bootvaart van een klein uurtje bereiken we dit mooie eiland. Bij de aankomst merken we dat Koh Chang heel heuvelachtig is, met enkele haarspeldbochten en vervaarlijke afdalingen. Een blik op het wereldweide web leert ons dat hier wekelijks 40 ongevallen gebeuren, vooral met toeristen op hun gehuurde scooter. We laten snel het idee varen om twee scooters te huren om het eiland te verkennen. Eentje zal volstaan en na ons ongeval in Laos raap ik alle moed bijeen om ons gezinnetje her en der te brengen op één scooter, met een paar extra heen-en weerritten tot gevolg. Na een paar dagen leer ik de wegen op het eiland kennen en mits een aangepaste snelheid moet het ons lukken de omgeving te verkennen.

Gezien de dokter in Nakhon Phanom ons enkele weken rust voorschreef, bestaan de eerste dagen op het eiland vooral uit zwembad, strand, uit eten en genieten van de prachtige zonsondergang.

Ons resortje, Elephant Bay, geeft uit op het strand en het zwembad en de snookertafel geven ons genoeg afleiding om te genieten van deze week. De jongens ontfermen zich over de jonge kinderen van het hotelpersoneel, Alice en Nampon, en amuseren zich in de tuin en op het terras.
In het resort logeren ook Niek en Iva, een Nederlands koppel die een leven leiden als ‘digital nomad’. Met hun jarenlange ervaring als psychologen in afkickcentra en andere psychologische instellingen richtten ze enkele jaren geleden psycholoogopafstand.nl) op, een online platform waar buitenlanders en expats psychologische bijstand kunnen krijgen in hun eigen taal, waar ook ter wereld. Deze job lukt hen aardig en ze reizen als digital nomad al enkele jaren over de wereld op zoek naar opportuniteiten. Ze geven ons vele tips over het eiland en andere streken waar wij nog naar toe willen reizen.

Elke avond genieten we van een magnifieke zonsondergang en meimeren we over ons avontuur en toekomstplannen. Deze mooie plek vraagt om bezinning en ook de jongens vinden hier hun rust terug na een paar hectische weken.

Oost-Thailand

Oost-Thailand

Tijdens de maanden van onze reis troepen in België duizenden studenten samen voor de vele klimaatmarsen. We volgen dit op de nieuwswebsites en de kinderen willen ook iets doen voor het klimaat, hier in Azië. In enkele kuststeden zagen we al affiches hangen van Trash Hero, een organisatie van vrijwilligers die wekelijks samenkomt om afval langs de wegen en stranden op te ruimen. Trash Hero is heel actief in Azië, vooral in Thailand, Myanmar, Maleisië en Singapore, maar bestaat ook in Europa, Afrika en de Verenigde Staten.

In Koh Chang komt de organisatie op woensdag samen en wekelijks ruimen ze een ander deel van het eiland op.
We hebben een afspraak om 9u ’s morgens en samen met een 15-tal andere vrijwilligers, allemaal toeristen, ruimen we gedurende 2u30 de straatkanten op.

De jongens zijn super-gemotiveerd en gewapend met een vuilniszak, handschoenen en een t-shirt van Trash Hero halen ze vele kilo’s plastic, glas, papier, schoenen en slippers uit de grasberm. Het plastic bestaat vooral uit drinkbekers, plastic winkelzakjes en rietjes, allemaal materiaal dat eigenlijk overbodig is. Allen samen halen we een 30-tal volle vuilniszakken op, een kleine bestelwagen vol.

De lokale bevolking is heel dankbaar en onderweg krijgen we water, ijsjes en ’s middags krijgen we een maaltijd cadeau in een plaatselijk restaurant.
De jongens leren dat we geen plastic zakjes meer vragen in de winkels en dat we onze eigen herbruikbare metalen rietjes, die we in Laos kregen, altijd moeten gebruiken. We zien fier op ons werk en beslissen om in het vervolg nog deel te nemen aan lokale acties van Trash Hero.

Oost-Thailand

Oost-Thailand

Enkele dagen voor ons vertrek naar Cambodja ontdekken we een klein rustig strandje op enkele honderd meter van ons hotel, Lisca Beach (naam van de bar/pizzatent op dat strand). We waren dan al zen, maar hier is het echt paradijselijk; geen volk, warm zeewater en lekkere pizza’s en pasta’s.
Hier ontmoeten we Jos, Suzanne en hun dochter Sun. Het klikt meteen met deze Nederlandse familie. Jos was jarenlang traumachirurg en alhoewel hij bijna pensioengerechtigd is, wil hij nog een paar jaar meedraaien in de professionele wereld, hoe en wat is nog een vraagteken, maar door een jaar te reizen met zijn gezin zullen de ideeën wel komen bovendrijven. De jongens maken vriendjes met Sun en spelen uren in het warme water. Vooral Emile wordt in de watten gelegd door ‘moedertje’ Sun.
Het mooie aan andere reizigers ontmoeten is de uitwisseling van ervaringen en belevenissen, de één al komischer dan de ander. Jos en Suzanne vertellen honderduit over hun reis. Vooral Australië heeft een grote indruk achter gelaten. De weidse landschappen, de oceaan en de vele dieren die hun pad kruisten. In Azië werden we nog niet veel verwend op het gebied van fauna, buiten onze ervaringen met de olifanten in Sri Lanka en Noord-Thailand. Natuurlijk zagen we ook wel al apen, vreemde vogels, slangen, vleermuizen, vissen, schildpadden, … en kakkerlakken, maar Australië heeft nog dat tikkeltje meer aan te bieden. In Azië leven de meeste wilde dieren diep in het bos, gevlucht voor jagers en ontbossing.

De volgende dagen spreken we nog enkele keren af met Jos en co, voordat onze wegen scheiden. Zij gaan naar Siem Reap, Cambodja en wij naar Koh Kong, in het zuidwesten van Cambodja. Maar misschien komen we elkaar nog wel tegen op onze lange reis.

Oost-Thailand

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ga naar boven