15 oktober – 13 november

Noord-
Thailand

Noord-Thailand

One night in Bangkok

16 oktober, onze reis naar het prachtige Sri Lanka zit erop en vliegen we met Srilankan naar Bangkok, Thailand. De hostessen van Srilankan leggen de jongens meteen in de watten en ze krijgen een verwelkomingsdrankje, een kleurboekje met potloden, een kids-menu, en wat hen vooral interesseert, een persoonlijk scherm in hun vliegtuigstoel met films, series en spelletjes. De 3 uur durende reis vliegt voorbij en voor we het eten arriveren we in Bangkok. Er is 1,5 uur verschil met Sri Lanka en dus 5u met België.
De luchthaven van Bangkok is enorm groot, en vooral goed georganiseerd. Een taxi naar de stad wordt geregeld via een elektronische terminal, iedereen krijgt zijn nummertje en begeeft zich naar de taxiplaats. Het nummer op jouw ticket bepaald de taxi, simpel en snel. Het is voor ons altijd een gans gedoe om met 5 personen en 3 grote reiszakken in één taxi, tuktuk of wat dan ook te geraken, en deze keer is het niet anders; 2 tassen in de koffer en één aan de voeten van de passagiers. Wat ons vooral opvalt is dat de chauffeur vooral geen moeite doet en ons de tassen in de taxi laat sleuren, wat een verschil met Sri Lanka…
De chauffeur doet zijn job en stelt voor om de rit naar ons hotel te rijden voor ‘amper’ 600 bath (16€). Ik had enkele uren vooraf in het vliegtuig gelezen hoe een taxirit georganiseerd wordt en sta erop dat hij zijn meter gebruikt, na wat gediscussieer stemt de chauffeur toe. 1-0 voor ons… De chauffeur heeft geen zin in smalltalk, gezien hij zich aan de prijs moet houden. Geen probleem voor de jongens, zij genieten van Bangkok-by-night en de immense buildings en reclamepanelen. Wat een luxe, vergeleken met Sri Lanka…

We arriveren bij onze overnachtingsplaats, Mile Map Hostel, een trendy hostel met vriendelijke managers en bewoners en maken onmiddelijk kennis met een Hollandse die ons wat Thais leert en de buurt leert verkennen. We zijn helemaal klaar om deze megapolis te verkennen. Alles lijkt hier kalmer en gestructureerder dan in Sri Lanka; we tellen maar weinig tuktuks, maar enorm veel taxi’s en alle wagens zijn in een goede staat. We verblijven maar kort in Bangkok, want we worden tussen 16 en 17u verwacht in Ganeshapark, een olifantenopvangcentrum, op 160km van Bangkok. We nemen de tijd om met de metro naar MBK te gaan, een enorm groot winkelcentrum in het hartje van Bangkok. De smartphone van Stéphanie heeft Sri Lanka niet overleefd en we hopen hier een toestel op de kop te tikken. In het winkelcentrum is een etage volledig gewijd aan electro en gadgets, hier valt een koopje te wagen. Simon is in de wolken, hij droomt al een tijdje van zijn eigen smartphone, maar hij moet nog even op zijn tanden bijten, pas in december wordt hij 11 jaar. Na wat onderhandelen kopen we een Huawei P20, en tikken een prijs af die toch 160 euro goedkopen is dan in België.
’s Middags knort onze maag en willen we de lokale Thaise specialiteiten uitproberen; streetfood. De keuze is enorm en we installeren ons op een klein terrasje op straat en worden uiterst snel bediend; spring rolls, pat thai en nog anderen lekkernijen met moeilijke namen. 10 euro voor ons 5, dit proeft naar meer en is een welkome afwisseling van de chicken fried rice en kottu van Sri Lanka. We hebben maar kort van Bangkok geproefd, maar beslissen om na ons verblijf in Ganeshapark terug te komen om de stad wat beter te leren kennen.
Het is bijna 15u als we naar de bushalte in Noord-Bangkok trekken voor onze rit naar Ganeshapark, in de provincie Kanchanaburi. De vrij moderne bussen lijken niets op de ‘wrakken’ in Sri Lanka, geen harde discomuziek, ramen en deuren dicht en geen stops om de 500m om passagiers af te droppen of op te pikken. Het lijkt erop dat we ver van Sri Lanka zijn.

Noord-Thailand

Sawasdee

Goeiendag in het Thais

Noord-Thailand

Kanchanaburi

Om 18u15 arriveren we in Kanchanaburi, waar we hopen een volgende bus naar Ganeshapark te kunnen nemen. Maar dit is buiten de lokale bustijden gerekend, om 18u reed de laatste bus uit, net te laat dus. We overwegen onze opties, of we overnachten in Kanchanaburi, of we vinden een lift naar onze bestemming. We zijn zo gebrand om naar het olifantenpark te gaan dat we voor de laatste optie kiezen; een songthaew is bereid ons te brengen. Een songthaew is een pick-up met twee lange zitbanken in de pick-up ruimte (songthaew wordt vrij vertaald is ’twee rijen’ in het thaïs). Geen onderhandeling mogelijk, 600 bath voor 35km. We zijn al blij dat we deze avond nog kunnen inchecken bij Ganeshapark.

Noord-Thailand

Ganeshapark – de olifanten van de ‘river Kwai’

Noord-Thailand

16 – 23 oct. 2018

We arriveren rond 19u in het opvangcentrum Ganeshapark en worden opgevangen door de vrijwilligers die zich reeds zorgen maakten over onze late aankomst. De sfeer is heel gemoedelijk en vooral Frans. De eigenaar, François en zijn familie verlieten ‘la douce France’ zo’n 15 jaar geleden om hun droom waar te maken; mishandelde olifanten een waardig leven aan te bieden. Geen makkelijke opdracht, als buitenlander is het heel moeilijk om vaste voet te krijgen in een land geregeerd door een militaire junta. Het bewijs hangt aan de voet van François, een enkelband, omdat hij zijn kamp op een militair terrein had opgericht. Vandaag is het kamp verhuisd naar Kanchanaburi en vangt 7 mooie dames op. 7 vrouwelijke olifanten omdat vrouwtjes minder agressief zijn dan hun mannelijke tegenpolen. De jongste is 45 jaar en de oudste 84, maar allemaal even zachtaardig. Ze worden begeleid door 7 ‘mahouts’, olifantentemmers. Elke mahout heeft zijn eigen olifant en omgekeerd. Hun karakters komen ook overduidelijk overeen; de jongste mahout, Mike, is 16 jaar, een vroegere Thai-boxer, met een speels karakter, wat overeen komt met het jonge karakter van zijn olifant, Gintala, 45 jaar. Simon schreef een berichtje over de mahouts en hun olifanten in zijn persoonlijke blog.
De jongens zijn super opgewonden om een week samen met deze enorme pachydermen of dikhuidigen door te brengen.
We overnachten in basis safari-tenten en de eerste nacht is niet echt een belevenis; blaffende en vechtende honden, schoten om wilde olifanten op afstand te houden en de ochtendlijke boeddhistische chants in de nabijgelegen tempel houden ons wakker. Na een stevig ontbijt zijn we klaar om kennis te maken met de 7 machtige reuzen van het dierenrijk. Het is toch opletten geblazen, deze 3-tonners blijven wilde dieren en mogen enkel benaderd worden als hun mahout in de buurt is.
Enkele van deze mastodonten arriveerden bijna op leven na dood in het centrum van François en zijn team en werden liefdevol opgevangen om terug op hun positieven komen. De oudsten onder hen krijgen dagelijks een dosis proteïnen om hun vochtigheidsgehalte op pijl te houden en te voorkomen dat ze uitdrogen, een aangepast dieet dat bestaat uit rijst, zout en maniok. Deze voedingsballen moeten zorgvuldig tot diep in de mond van de olifant gebracht worden, iets waar de jongens zich in specialiseren. Verder eet een volwassen olifant tot 300kg per dag en verorbert grassen, bananenstammen, bananen en ananasbladeren.
Simon, Robin en zelfs Emile zijn onder de indruk van de kolossale dieren, maar voelen zich snel vertrouwd. Ze kiezen het dier uit die ze deze week willen verwennen; Gintala voor Simon, Samphon voor Robin en Emile valt niet voor zijn olifant Souaï, maar eerder voor zijn mahout Meao, ze worden deze week onafscheidelijke vrienden.
De week vliegt voorbij en alhoewel de overnachtingen eerder rudimentair zijn, beleven we dit avontuur op een intense manier. De olifanten werken enorm therapeutisch op ons gemoed en elke aanraking geeft ons een gevoel van intense rust en vrede. Deze ervaring zal voor altijd in het hoofd van de jongens gegraveerd worden en voor ons trouwens ook. Vooral als we ons straks in het levendige Bangkok zullen bevinden, onze volgende bestemming.

Noord-Thailand

Noord-Thailand

Bangkok

23 – 29 okt. 2018

Bangkok, deze gigantische, chaotische, maar bruisend stad bezoeken we voor de tweede keer. En met reden, de stad heeft een fascinerende geschiedenis met prachtige, historische tempels.
Bangkok biedt ook een aantal van de meest gevarieerde, meest pittige en lekkerste street food die we ooit geprobeerd hebben.

Noord-Thailand

Met ons hoofd en hart vol fijne souvenirs vertrekken we de volgende morgen richting Bangkok. De olifanten, hun lieve mahouts en de andere gasten zullen ons voor altijd bijblijven, maar we verlangen toch naar een lange, warme douche en een wasmachine om onze kleren te wassen. Enkele kledingstukken hebben het olifantenbad niet overleefd en laten we achter, genoeg opties in Bangkok om te gaan shoppen.

François, de manager van Ganaeshapark moet bananen halen voor zijn olifanten in het dorp en is zo lief ons mee te nemen naar het station van Nam Tok.
200 km of 5 uur per trein zijn we verwijderd van de hoofdstad van Thailand. Het is warm en alhoewel de vensters en deuren van de trein openstaan en de ventilators op volle toeren draaien, blijft het warm en vochtig. Maar het uitzicht maakt veel goed, we rijden over het traject van de Dodenspoorlijn.

De beruchte spoorweg tussen Birma en Bangkok werd in de tweede wereldoorlog aangelegd op bevel van de Japanners, om oorlogsmateriaal aan te voeren. De Japanners dwongen Thaise, Indonesische, Britse, Australische, Amerikaanse en Nederlandse krijgsgevangenen om deze 415 km lange spoorlijn aan te leggen in een zeer moeilijk geografisch gebied. Dit eiste zijn tol en dagelijks stierven er 75 krijgsgevangenen, in het totaal verloren bij de bouw van dit traject meer dan 100.000 mensen het leven. De beroemde film ‘Bridge over de river Kwai’ beschrijft maar een stukje van dit drama en is vooral gebaseerd op het leven van de Amerikaanse krijgsgevangenen. Bij de bouw van de brug stierven ‘maar’ 9 mensen, het is vooral de aanleg van spoorlijn zelf die zijn tol eist. De film werd trouwens in Sri Lanka gefilmd en niet aan de beroemde Thaise brug.

Noord-Thailand

Om 18u komen we aan in Bangkok en nemen de taxi naar ons hotel. In tegenstelling tot Sri Lanka is de taxi-meter de beste en goedkoopste manier om door Thailand te reizen. De tarieven van de tuktuks zijn hier niet betrouwbaar en vragen voortdurend onderhandelingen. De taxi’s hebben hier een meter en je betaalt de exacte prijs voor jouw traject, geen verrassingen dus. Toch moet je telkens vragen aan de chauffeur om zijn meter op te zetten, als hij niet wil, neem dan een andere taxi. Het verkeer in Bangkok is vergelijkbaar met dit van Brussel tijdens de spitsuren, traag en frustrerend. De taxiboot en de BST (Bangkok Sky Train) zijn veel sneller en een leuke manier om de hoofdstad te verkennen.
Ons hostel, Prince Theatre Heritage Stay, bevindt zich vlakbij de taxiboot en BST en is echt een pareltje. Deze gerenoveerde bioscoop zal voor 7 dagen onze thuis zijn. We slapen in een familiekamer met 6 bedden en kunnen elke avond genieten van historische films; Rosemary’s Baby, The Night of the Living Death,… het is duidelijk Halloween en enkele horrorfilms staan op het menu. Robin heeft zijn ‘kamertje’ ingericht en Simon en Emile zijn blij dat we hier gedurende 7 dagen onze rust kunnen vinden.

Noord-Thailand

De volgende dag dompelen we ons onder in het bruisende Bangkok, op elke hoek van de straat is wel iets te beleven, eetstandjes in overvloed, met de meest exotische snacks en menu’s. 10 baht voor een verse vruchten en satés, tot 70 baht voor pad thai, de typische noedels, die eigenlijk oorspronkelijk afkomstig zijn uit China. Taxi’s, tuktuks, auto’s en voetgangers proberen hun weg te banen in deze drukke stad en we vinden snel onze manier om deze immense drukte te trotseren. Na enkele dagen hebben we de taxiboot en de metro onder de knie en kunnen we ons begeven waar we willen. We proberen voor elk van ons een leuke activiteit te organiseren, van een openlucht zwemparadijs en een pretpark voor de jongens, tot enkele grote shopping malls tot indrukwekkende culturele uitstapjes voor de ‘oudjes’.
Reizen met 3 jongens met een verschillende leeftijd is niet altijd makkelijk en hun frustraties, woede-aanvallen en onderlinge meningsverschillen hebben ze niet achtergelaten op het tarmac van Zaventem. Het is een onderdeel van ons avontuur en onvermijdelijk als we 24 op 24u samen doorbrengen. Soms halen ze het bloed onder onze nagels en vragen we ons af of we hen niet beter terug naar school sturen en wij terug gaan werken. Toch leren hier veel uit en moeten rekening houden met hun wensen. Stéphanie neemt elke avond de tijd om het karakter van de twee oudsten beter te begrijpen en houdt meditatie-oefeningen om hun frustraties te begeleiden.
Om de jongens te plezieren verrassen we hen met een bezoek aan Kidzania, een pretpark waarbij elk beroep op kindermaat wordt uitgelegd, van accountant tot zwemleraar. Emile vindt zijn geluk aan boord van de brandweerwagen en Simon en Robin richten zich op piloot, circuitpiloot, uitvinder of geheim agent.

Noord-Thailand

De volgende dag staat er iets minder aantrekkelijks om het programma, een ‘bezoek’ aan het Queen Saovabha Memorial Institute ziekenhuis. We hebben in België alle nodige reisvaccins gehad, maar die voor Japanese Encephalitis (JE) hebben we gewild uitgesteld. In Europa kost dit vaccin 80 euro per persoon, hier maar 14 euro en met een betere werking, gezien het vaccin hier wijd verspreid is. Enkele traantjes later bezoeken we de ’snake farm’, een museum en onderzoekscentrum voor slangen en hun dodelijke beten, verbonden aan het ziekenhuis. Hier maken we kennis met enkele gigantische exemplaren, hun gevaren en de bestrijding van hun dodelijke beten. Als compensatie van het ‘pijnlijke’ prikje van het vaccin hebben we een verrassing in petto voor de jongens, een bezoek aan Fantasia Lagoon, een zwemparadijs op het dak van een shopping mall. De jongens, en wij ook trouwens, amuseren zich hier kostelijk en dit zorgt voor een verfrissende afkoeling van het drukkende klimaat.
Als we terugkeren naar ons hostel worden we getrakteerd op een tropische regenvlaag en hebben alle moeite om vervoer te vinden, de bussen zitten overvol en taxi’s zijn niet geneigd om te stoppen in dit regenweer. Na een half uur krijgen we een taxi zover om ons mee te nemen, maar gezien het noodweer is hier geen onderhandeling mogelijk, de chauffeur wil zijn meter niet opzetten en neemt ons mee voor 200 baht naar ons hostel.

Noord-Thailand

Chiang Mai

30 okt. – 10 nov. 2018

We verblijven 10 dagen in de ‘Roos van het noorden’. Chiang Mai. Het is geen toeval dat deze stad een van de favoriete bestemmingen is voor veel reizigers en zelfs wordt gekozen door honderden digitale nomaden die besluiten zich hier te vestigen. Chiang Mai heeft iets waardoor je meteen verliefd op wordt.

Noord-Thailand

Na een drukke week in Bangkok hernemen we onze route, we vliegen naar Chiang Mai, 700km ten noorden van Bangkok. De reis per vliegtuig duurt amper 1 uur, tegenover een trage treinrit van 11u, daarenboven moeten we airmiles halen bij Air Asia, om onze volgende vluchten te financieren 😉. Chiang Mai is de 6de grootste stad van Thailand en huist 170.000 inwoners. De stad bestaat uit een pittoresque binnenstad en een moderne woon-werk buitenwijk. De vele mooie tempels, enkele mooie parken, de mogelijkheid tot trekking en dit alles in een aangenaam bergklimaat trekt veel toeristen aan. We verblijven bij Funky Monkey, een klein gasthuis net buiten de muren van de oude binnenstad. Funky Monkey wordt gerund door een sympathieke Brit David en zijn Thaise vrouw Nuy. Na enkele jaren reizen op zoek naar karma besloot David zich te vestigen in het vredige Chiang Mai. De ontvangst is warm, de kamer goed uitgerust en proper, maar de buurt is vrij luidruchtig door een backpackerscafé net naast het guesthouse. Dit maakt het wat moeilijk om een rustige plek te vinden voor het huisonderwijs van de jongens. Daarom gaan we elke dag naar de nabij gelegen tempel waar de jongens getrakteerd worden op koekjes en water van de inwonende monniken. Monniken vinden het fijn om met buitenlanders te praten, ze leren ons over hun geloof en zij leren wat Engels en hoe wij leven. In Thailand kan je ze niet missen, de boeddhistische monniken, gekleed in een oranje habijt (oranje, omdat dit de kleur van woensdag is en woensdag is de dag van Boeddha), een schoudertas en alhoewel ze middenin de samenleving leven, houden ze zich wat afzijdig. Er leven ongeveer 400.000 boeddhistische monniken in Thailand op een totale bevolking van 60 miljoen. Het overgrote deel van de Thaise mannen is ooit één keer in hun leven monnik geweest, de traditie wil dat elke jongen van 17 – 18 jaar monnik wordt, voor ze ‘man’ worden. Het is eveneens mogelijk om meerdere keren in je leven monnik te worden, sommige bedrijven geven hun werknemers een paar maanden vrijaf om hen de mogelijkheid te geven om te mediteren in een tempel. Ook kinderen kunnen monnik worden en alhoewel ze dan enkele jaren van hun familie gescheiden zijn, krijgen zo een uitstekend, gratis onderwijs en respect.

Noord-Thailand

Na enkele nachten verhuizen we naar Papick Lodge, 500m verder, maar binnen de oude stadsmuren en wat rustiger. Papick Lodge is een poshtel en ik heb het eens moeten opzoeken, een poshtel is een moder, luxueus hotel, met gratis snacks, frisdrank, soms met een zwembad, aan de democratische prijzen van hostels. Papick Lodge heeft dan wel geen zwembad, maar jonge manager Pick, zijn hamsters en konijn doen er alles aan om ons in de watten te leggen.
Chiang Mai krioelt van de toeristen (6 miljoen toeristen komen jaarlijks naar Thailand), maar sommigen zijn hier om te blijven, zo ontmoeten we een belg uit Luik die een restaurantje heeft geopend, gespecialiseerd in Luikse wafels, stoofvlees met frieten en Mitraillette (stokbrood, hamburger en frieten).

Gedurende enkele dagen huren we fietsen om de binnenstad te ontdekken. Baby-stoeltjes zijn hier niet verkrijgbaar, dus wordt Emile op mijn fiets ‘vastgebonden’. Fietsen geeft ons een enorm gevoel van vrijheid, we zijn niet gebonden aan taxi-chauffeurs of vertrekuren en gaan waar we willen. De jongens zijn dan wel gewoon om in de stad te fietsen, maar hier rijdt men links, iets wat we de jongens toch regelmatig moeten herhalen. Het doet de jongens goed om aan extra beweging te doen. Alhoewel we regelmatig wandelingen maken, hebben ze meer beweging nodig. Jonge gasten zitten vol energie en dit moet regelmatig gelost kunnen worden. Het vergt wat energie en creativiteit van ons om hen dagelijks bezig te houden, wat het voor ons wat moeilijker maakt om eens languit uit te rusten gedurende een paar uur. ’s Avonds zijn wij ook uitgeput en een goede nachtrust helpt ons de volgende dag monter te beginnen. Op naar nieuwe avonturen.

Noord-Thailand

Nadat we de stad per fiets doorkruist hebben, willen we de bergen in, op zoek naar tempels en natuur. Hiervoor moeten we een auto huren, onmiddelijk een ander budget, we gaan van 50 baht voor een fiets naar 800 baht voor een kleine Honda met automatische versnellingen. Ik had me dan wel min of meer voorbereid op het links rijden, maar had er geen rekening mee gehouden dat de pedalen ook omgekeerd staan. En als je al niet gewoon bent om met een ‘automatic’ te rijden is dit een extra opgave… Telkens we de auto willen stappen, vergis ik me ook van kant… chauffeur rechts, passagier links…
We bezoeken Wat Prathat Doi Suthep, één van de mooiste tempels in de streek, pelgrimsplaats bij uitstek voor boeddhisten. Enkele dagen eerder hadden we een kleine trek gemaakt naar een tussenliggende tempel, Wat Pha Lat, een rustplaats voor de pelgrims die de lange trek naar Doi Suthep maken. Wat Pha Lat is wat verborgen in de jungle en de natuur is hier meer overheersend dan in andere Thaise tempels. Er hangt een heel rustige en serene sfeer. De veel grotere Wat Prathat Doi Suthep is ook veel majestueuzer, een gouden tempel, bovenop een berg, bereikbaar via een drakentrap van 300 treden.
Na een kort bezoek rijden we verder de bergen en de jungle in, de natuur is er overweldigend en al snel komen we struiken tegen die mij wel bekend zijn; koffieplanten. We zitten op 1400m boven de zeespiegel, in een koeler klimaat, ideaal voor koffieplanten. In deze streek wordt vooral Arabica-koffie gekweekt, tegenover Robusta in de rest van Thailand. Arabica bevat meer suikers en minder cafeïne, wat een mildere smaak geeft. Robusta wordt vooral gekweekt voor de grote koffieverwerkers en ligt in de supermarkten, Arabica is meer voor de koffieliefhebber in de betere koffieshops. Onze kleine auto heeft wat moeite met de onverharde wegen en haarspeldbochten, maar uiteindelijk arriveren we in een klein dorp, Don Kaeo, waar we die Arabica wel eens willen proeven. Don Kaeo is niet groter dan 3 straten, twee cafés en een buurtwinkel. We maken kennis met Chong Wa en Chong, een charmant koppel die een winkeltje en koffieshop uitbaat. Ze maken een heerlijk, verse coffee latte ice voor ons klaar en vertellen hun verhaal. Beiden zijn universitair geschoold, maar vluchtten de drukke stad uit om in de bergen de rust op te zoeken. Manlief Chong Wa houdt van knutselen en fabriceerde enkele houten gocarts, die onze jongens met veel plezier mogen uittesten. Met een tas vol verhalen en een paar pakjes koffie keren we terug naar Chiang Mai. Lokale mensen ontmoeten met het hart op de juiste plaats, die bovendien heerlijke koffie produceren en serveren, geeft me een boost om mijn liefde voor koffie verder te ontwikkelen…

Noord-Thailand

Noord-Thailand

Thung Dong Farmstay

Thung Dong Farm is een organische boerderij in de hoge bergen van Noord-Thailand, in een rustige vallei omgeven door nationale parken, groene bergen en de dichte jungle. Hier plannen we om enkele dagen uit te rusten, maar ook bij te leren.

Noord-Thailand

Ons verblijf in Chiang Mai zit erop en ’s morgens worden we opgewacht door Ae, eigenaar van Thung Dong Farmstay, die ons met zijn jeep naar zijn boerderij brengt. Op één uur rijden van Chiang Mai, richting Chiang Rai komen we terug in de jungle. Chiang betekent trouwens stad, Mai is nieuw en Rai betekent berg. Thung Dong wil zeggen, open plaats in de vallei, en dit is het ook, de gastenboerderij van Ae ligt in een vallei, midden in de jungle. De jongens zijn in hun nopjes, dit was een verrassing voor hen, aanbevolen door een bevriend koppel, die vorig jaar deze plaats bezocht tijdens hun wereldreis. Waarvoor dank!
Een grote open ruimte en een vijver op het domein zijn precies de elementen die de jongens nodig hebben om hun energie kwijt te kunnen en ze genieten van elk moment. Dit geeft ons, ouders, ook wat rust, we kunnen een week genieten van de natuur en het heerlijke eten die ze ons voorschotelen. Gedurende een week moeten we niet plannen, geen daguitstapjes regelen, geen restaurants of straatstalletjes afspeuren, niet afdingen op de plaatselijke markt. Deze week zijn de jongens vrij en moeten we ze ook niet telkens wijzen op de ‘gevaren’ van de stad, tuktuks, auto’s, brommers,…
Ae, 41 jaar jong, heeft dit stuk grond 15 jaar geleden gekocht, om zijn jongensdroom waar te maken, een boerderij vol dieren; koeien, varkens, kippen, eenden, ganzen, twee honden Izzy en Sam en kater Oscar. Er verblijven ook 3 roze buffels en een tam hert. Ae liet Bangkok, zijn broer en vader achter en runt, samen met zijn moeder, deze farmstay. Over de jaren heen ligt de nadruk wat minder op de dieren en richten ze zich vooral op het gastenverblijf. Toch hebben al die dieren hun dagelijkse verzorging nodig en gepassioneerde Ae neemt de tijd om de jongens die taken aan te leren; dieren voederen, advocaten plukken, knutselen met wat ze vinden op het domein. Over enkele dagen wordt in Thailand het lichtfeest gevierd. Dit feest kondigt het einde van het regenseizoen aan gaat gepaard met vuurwerk, lampionnen en zelfgemaakte bootjes die in het water gelaten worden om de rivieren te danken voor een vruchtbaar jaar. Ae zorgt voor een mini-lichtfeest op de boerderij en de jongens kunnen hun geluk niet op, ze schrijven een wens op een lampion, die ze de lucht in mogen laten, gepaard met lichtbootjes op het water en vuurwerk.
We genieten volop van ons verblijf en tijdens de ‘dode’ momenten gaan de jongens bootje varen, ik neem de tijd om mijn vis-skills bij te slijpen, wat aardig lukt en Stéphanie duikt in de Engelstalige literatuur om de taal wat bij te schaven. Emile slaapt wat bij over de middag en de jongens werken wat voor school. We leggen de laatste hand aan ons filmpje over Sri Lanka, bedoeld voor de klasgenootjes van Simon en Robin. Nog maar net verstuurd en Simon krijgt een filmpje terug van zijn vriendjes, wat hem veel plezier doet. Hij overloopt alle gezichten van de klas en geniet van dit moment, ver van zijn vrienden. Robin krijgt ook een mail terug met allerlei vragen van zijn vriendjes, wat hij met veel plezier en met enig trots uitgebreid beantwoord.
Ae neemt de tijd om ons de streek te laten ontdekken en neemt ons mee naar watervalletjes, koffieplantages en lokale koffiebedrijfjes. We leren alles over de manuele verwerking van de rijpe koffiebonen, plukken, drogen, wassen, triëren en verpakken. Zowat elk boontje wordt manueel verwerkt, wat ons doet beseffen dat een tas koffie van 2 à 3 euro eigenlijk best goedkoop is als je ziet hoeveel werk erachter zit.

Na een fantastische week moeten we ook afscheid nemen van Ae en zijn dieren. Deze keer is het Robin die het moeilijk vindt om te vertrekken. Een laatste rit met Ae op zijn scooter om een voorraad snoep te halen voor de aankomende busrit, brengt geen soelaas voor Robin. De 3 jongens hebben op een indrukwekkende manier hun harten open gezet voor alles wat ze beleven en voor alle mensen die ze ontmoeten op hun avontuur. Emile praat dagelijks over ‘mijn vriend’, de olifantentemmer die hij 3 weken eerder leerde kennen. Die ontmoetingen zijn meestal kort, maar heel intens en de gastvrijheid van de mensen hier zorgt jammergenoeg ook voor pijn in hun hart als ze die mensen moeten achterlaten. Het maakt deel uit van het avontuur en we hopen alleen maar dat ze er veel uit leren en erdoor groeien.

Noord-Thailand

Noord-Thailand

Chiang Rai

11 – 12 nov. 2018

We trekken verder noordwaarts, naar Chiang Rai, richting de grens met Myanmar, die we over enkele dagen te voet gaan oversteken. Ae had een chauffeur voor ons geregeld, zo kunnen we onder weg de streek rond Chiang Rai ontdekken. Zo bezoeken we de fameuze Witte Tempel. We hadden dan al veel tempels bezocht, maar deze tempel is toch een uitzondering. Het is een project van een bekende kunstenaar die meent dat hedendaagse kunst niet ver van het geloof hoeft te liggen. Hij bouwt dit complex met zoveel liefde en precisie dat elke vierkante centimeter een ontdekking is. De foto’s liegen er niet om…
Aangekomen in Chiang Rai worden we verwelkomt door Alex, zijn vrouw en twee kinderen. Ze runnen een klein guesthouse, Milin Guesthouse en ook hier stroomt de gastvrijheid over. Alex neemt ons mee als ze hun wekelijkse boodschappen gaan doen en terug komen we in het hart van de lokale bedrijvigheid; een gezellige avondmarkt waar we de plaatselijke specialiteiten proeven. Ook Alex is een ‘bekeerling’ en heeft het drukke Bangkok en zijn advocatenjob achter gelaten om in het noordelijke Chang Rai zijn geluk te zoeken. Nu ontmoet hij dagelijks mensen uit alle hoeken van de wereld en neemt hen mee in zijn leefwereld. Er zijn meer stresserende jobs… De jongens ravotten in de tuin en Emile leert de eerste kneepjes van fietsen met zijwieltjes. Hij heeft talent…

Over enkele dagen steken we de grens over naar Myanmar, op naar nieuwe, onbekende avonturen…

Noord-Thailand

3 reacties

  1. Reactie van Johan D'hondt

    Avatar

    Johan D'hondt Reageer 04 november '18 om 00:08

    heerlijk om te beleven,heerlijk om te lezen.alsof we er zelf bij zijn.Grts

  2. Reactie van Lieve huys

    Avatar

    Lieve huys Reageer 17 november '18 om 18:44

    Het ongeduldig wachten op verder nieuws loont de moeite! Alweer een boeiend verhaal en prachtige foto’s!!! De avonturen die de jongens beleven zullen ze nooit vergeten! Ook voor jullie zijn het prachtige levenservaringen voor de rest van het leven.
    Dikke knuffels.❤❤❤❤❤

  3. Reactie van Ria Huys

    Avatar

    Ria Huys Reageer 18 november '18 om 12:45

    We genieten volop mee!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ga naar boven